حكايتش مفصله، سر فرصت تعريف مي كنم.
*****
خواب ديشب
ديشب من و يه نفر ديگه تا يك قدمي ازدواج پيش رفتيم. اما در آخرين لحظه هردو ما گفتيم نه. البته معلوم نشد كي زودتر نه رو گفت. اما هر چي كه بود خطر از بيخ گوش هردو ما گذشت. آخرش از زبون دختره بيرون كشيدم. منو به جاي يه نفر ديگه اشتباهي گرفته بود. خوش بحال اونه!.
اما راستش رو بخواهيد صبح كه بلند شدم كلي پشيمون شدم. نمي دونم اونهم مثل من شده يا نه؟ بعيد مي دونم. چون اينقدر چرت وپرت بهش گفتم كه الان با خودش داره فكر مي كنه اين ديونه كي بود؟
واي خداي من از سر و كول هم بالامي رفتند. يه عده بازي بكش بكش مي خواستند؛ يه عده ماشين سواري. وقتي هم بازي مي كردند فقط داد مي زدند. هر چي قيافه آدمهاي عصباني مي گرفتم يا رو ترش مي كردم يا تهديد مي كردم نمي گذارم بازي كنند، اصلا كوچكترين توجهي بمن نمي كردند. و توي دنياي خودشون خوش خوش بودند.
يه لحظه با خودم فكر كردم نكنه من هم كه دبستاني بودم و هم قد اونها همين جوري بودم. بعدش هم يه چيزهاي يادم اومد كه بهتره نگم. بالاخره زنگ خونه
خورد و همه شون آژير كشان دويدند و رفتند كه سوار سرويس بشوند. بيچاره اون راننده سرويس!.
هرگز فكرش هم نمي كردم روزي به معلمها درس بدهم. خيلي با حاله، مدام حرفهاي كليشه اي اونها رو به خودشون پس مي دادم.( در ضرورت علم و وقت گذاشتن براي يادگيري). اونها هم حرفهاي كه ما اون موقع تحويل استادها مي داديم به من مي گفنتد. عجيبه انگارهركي روي صندلي؛ روبروي تخته سياه (سفيد) مي شينه بايد تنبلي بكنه. خيلي وقتها از امتحان مي ترسوندمشون اما باز آخرش دلم رحم مي اومد و كمي اميدواري تحويلشون مي دادم.
بهرحال براي من تجربه جالبي بود. فقط اميدوارم يه جوري نشه كه مجبور بشم سر كلاس يكي از همين معلمها بشينم.
چند تا كار مي خواستيم با بچه ها انجام بدهيم كه نشد.
يه كار كه نمي خواستم انجام بدهم خودش انجام شد.
و مهمتر از همه اينكه يه كار خير هم كردم كه فكر كنم تا آخر عمر بايد اونو تكرار كنم.( البته با اجازه بعضيها)
خوب هست كه رييس هواي منو داره وگرنه امروز حسابي ضايع مي شدم.
امروز صبح به بزرگتر تعميرگاه گير دادم، اونهم حسابي شاكي شد و سرو صدا كرد.
منهم با خودم گفتم هر چي باداد باد. روي حرفم وايسادم . حسابي جو رو مسموم كرده بود.
همه هم منتظر بودند كه ببينند چي ميشه بعد اعلام موضع كنند.
اما مثل هميشه بختم بلند بود و همه چيز به خوبي پيش رفت.
عصري اوضاع بهتر شده بود. انگار همه گوشي دستشون اومده.
خدا وكيلي خيلي مي خواهم بدونم كي هست. هر چند كه نمي شناسمش ولي خيلي كارش درسته.
البته مي تونم حدس بزنم روزي كه اين جستجو را انجام مي داده جمعه بوده، در ضمن اشتراك مجاني هم داشته است.
****
آدرس مجلات گوناگون در اينترنت
منابع فارسي به روايت سايت كتابخانه آستان قدس.
منابع خارجي به روايت سايت ديگران.
يه ليست جالب ديگه از مجلات برحسب موضوع با بيش از 80 موضوع.
فكر كنم اگه فقط چند دقيقه وقت بگذاريد كلي مجله مورد علاقه تون رو توي اين ليستها پيدا مي كنيد.
انگیزه
هر چند كه آدرسهاي اينترنتي كه در پي نويس اين مقاله آمده اغلب شناخته شده است. اما باز هم مي نويسم.
بعضي آدرسهاش جالبه.
جدا از سوالهاي چرت و پرتي كه درباره بازيگران و نحوه گريم و لهجه اونها مي شد. و كسي به اصل اثر كاري نداشت.
( يه خانمي با كلي لفظ قلم از خانم اسكندري پرسيد نحوه ارتباط برقرار كردن شما بعنوان يه جوان با اين نقش چه بوده؟ از همون سوالهاي كه جوابش از سوال معلومه.)
يه سوال براي من خيلي جالب بود، كه از حاتمي كيا پرسيده بودند؛
"شماجنگ را تاييد مي كنيد يا نه؟ و آيا شما از دوره كردن جنگ لذت مي بريد؟"
سوالي كوتاه و دو پهلو. كه حاتمي كيا هم با زيركي پاسخ داد:
" همه اينها به مانند تذكر هست كه كسي يادش نرود. "
*****
آقا كار خوب به ما نيومده.
اومديم درباره مادر آقا سينا مطلب بنويسيم، يه عكس كوچولو هم گذاشتيم كه درست در نيومد.
حالا اصلا نميشه اونو اديت كرد و يا حذف كرد. يعني edit غير فعال هست و نميشه اونو درستش كرد.
كسي مي دونه چيكار بايد كرد؟
دورغ بزرگ
حتما دروغ ميگه يا ديوونه هست.
كه البته احتمال اينكه دروغ بگه بيشتره!.
- صبح امتحان حتما صبحونه بخوريد. حتي اگه زوركي دولقمه هم تو گلوتون پايين نره!.
- قبل از امتحان حتما يه سر دستشويي هم بريد.:)
-از محل امتحان بازديد كنيد.
اگه مي تونيد جاتون را نزديك ديوار بندازيد. دوتا حسن داره
اول اينكه كلي فرمول را مي تونيد روي ديوار بنويسِيد. البته به شرط اينكه قبلا ديوار پر نشده باشه.!
دوم اينكه اگه خواستيد برگه تقلبي رو بيرون بياريد حداقل از يك طرف خيالتون راحته.
- سعي كنيد آدمهاي آشنا رو ترغيب كنيد براي مراقب جلسه بيايند!.
- اگه سر جلسه ديديد كه هوا پسه و همه چهار چشمي مواظب شما هستند بهيج وجه ريسك نكنيد.
- تقلبي رو براي نيم ساعت آخر جلسه نگه داريد.
- حدالمقدور از برگه يا كاغذ براي تقلبي استفاده نكنيد كه مدرك دست مراقب نيفته.
- برگه تقلبي حتما بايد كوچك باشد طوري كه كف دست جا بگيره.و فقط حاوي فرمولهاي كليدي يا حل يك تمرين مهم باشه.
-خانمها ميتونند توي كيف و جا مداديشون تقلبي را جاسازي كنند ولي براي پسرها بهترين جا زير دكمه آستين هست.
-.............
اگه خداي نكرده امتحان خيلي مشكل بود و باز خداي نكرده گوش شيطون كر نشد كه كاري بكنيد
تا آخر جلسه صبر كنيد در لحظه آخر كه برگه ها رو جمع مي كنند شير تو شير ميشه
برگه امتحاني رو توي جيبتون بذاريد و بزنيد به چاك.
چون سر جلسه حاضري خورديد ممكنه بتونيد استاد رو راضي كنيد كه نمره پاسي رو بده.البته شايد هم نتونيد.!
و اگه همه اينها هم نشد مهم نيست بازم ترم بعدي هست.
خدا بزرگه ممكنه استاد عوض بشه . ممكنه استاد از شما خوشش بياد.!
و هزار چيز ديگه بقول معروف از اين ستون به اون ستون فرجه.
ديشب به دوسه تا از بچه ها سرزدم و پيامي در نظرخواهي اونها گذاشتم.
برخلاف هميشه خيلي خوش بحالم شده بود و حتي آدرس وبلاگم هم مي نوشتم.
توي گشت و گذار يهو نمي دونم چي شد سر از يك بلاگ خارجكي در آوردم و براي يارو يه چيزهاي هم نوشتم.
كه البته بعدش حسابي از دست خودم ناراحت شدم.
شما هم ببينيد چه ديونه بازي در آوردم.
زير گنبد كبود
زير گنبد كبود
تو شدي قصه عشق، وقتي عاشقي نبود.
تو سرآغاز مني، از هميشه تا هنوز
تو سرآغاز مني، مث خورشيد واسه روز
....
جاي شما خالي، پنج شنبه شب عروسي يكي از دوستان دعوت بوديم. كلي هم به اين اون جواب پس داديم كه چرا تا حالا ازدواج نكرديم. آخر شب هم با بچه ها توي رستوران شام خورديم كه اگه پرسيدند شام عروسي چي بود؟ مجبور نشيم آسمون ريسمون ببافيم وآبروداري كنيم. يك كلمه راست و حسيني بگيم؛ كباب خورديم.!!
شب حدودهاي ساعت دوازده رسيدم خونه. نمي دونم لباسهامو در آوردم يا نه؛ وقتي از خواب پريدم ديدم ساعت شش صبح هست. از شما چه پنهون يه قرار چت با بچه ها گذاشته بودم كه البته هيچكدوم نيومدند. و فقط يه با معرفت از خوابش زده بود كه اونم اينقدر چرت و پرت بهش گفتم كه خواب از سرش پريد هيچي؛ آخر سر بهم گفت برو بگير بخواب!
راستي اگه آدم يه دوست خوب و با معرفت داشته باشه كه كمكش كنه و باهاش درددل كنه و چه عاليه.
من كه شكر خدا همه دوستام با معرفت و كار درست. همه سنگ صبور.!!
تا ساعت يك بعد از ظهر هم پشت كاميپوترم فقط طراحي كردم. نپرسيد چي كه حالا نمي گم.
بعدش هم نشستيم بازي ببينم. هنوز زير لحاف گرم نشده بوديم كه بچه ها گل خوردند. يك ساعتي حرص و جوش خورديم تا بالاخره گل مساوي را زدند كه البته زودتر بايد مي زدند.بعدش هم بازار كري با برادر و آقاي پدر داغ داغ بود. هنوزم اين مردك آلماني از رو نرفته. تيمش شانسي يه گل زده ادعاش هم ميشه كه داور بد داوري كرده.
خدايش چه داور خوش تيپي بود.
اگه وبلاگت نظرخواهي نداشته باشه، مدام سركوفتت مي زنند چرا نظرخواهي نمي گذاري؟
اگه هم نظرخواهي بذاري، نظرخواهي كارنمي كنه، وقتي هم كه كاركنه، هيچكه چيزي نمي نويسه.
همون بهتر كه بي خيال بشم.
نظر شما چيه؟
*****
راستي اين پسره يا آخرش كار دست ما ميده؛ يا خودش!!
شاهد باشيد نگيد مسعود نگفت.
تكرار مكرر اينكه روزها شب ميشه و شبها روز.
آيا تنهايي مي تواند مرحم دردهاي گل مريم باشد؟
تا كي به شوق ديدن شب و ماه مي توان به انتظارفردا نشست؟
شايد سيناي تنهايي من پر شده ازشنيدن.
شايد هم رونوشتي از خودم را گم كردم.
صادقانه بگويم افكاريك پسر مايوس را دارم.
و دلم براي دوست داشتن كمي فراخ شده.
چه كوچك شده آسمان يزد ما امشب!.
شايد بخاطر اينكه هميشه عشق بوده.
شايد...
جواب شرطی
و اون در جواب بهتون بگه: به من يه هفته وقت بديد فكر كنم ببينم دوستتون دارم يا نه!!.
سنگ صبور
بايد بنشيني و با دقت زياد حرفها و گفته ها آنها رو گوش بدي.
اونها رو ترغيب كني كه نفرت و غم و اندوه شون رو بيرون بيريزند.
و تو همه اونها رو بگيري و به جاش شادي و آرامش خودت را به اونها بدهي.
وقتي از پيش تو مي روند تو مي ماني و يك دنيا غم؛
ديگر كسي نيست كه حرفهاي تورا بشنود.
تو هم نمي تواني همه آن رازها را به ديگران بگويي.
اما در عوض مي تواني دلت را به اين خوش كني كه
دل غمگيني را شاد كردي.
rain
امروز هم مثل همه روزهاي ديگه.
مثل همه نه دي ماه كه گذشته و مي آيد.
اما با يه فرق كوچولو؛
به اندازه يكسال بزرگ شدم.
فقط همين.
*****
توي آموزشي دوران سربازي با ابوالفضل نامي دوست بودم از بچه هاي تهرون كه آذري هم بود،
ما دوتا درست در يك روز بدنيا اومده بوديم. البته من بيمارستان آسيا و اون نمي دونست كجا؟!
توي دفتر خاطراتم نوشته " چون گچر غم نميه" به تركي يعني چون مي گذرد غمي نيست.!!
يه قرار چت داشتم. وقتي رسيدم دوستم مهمون داشت و تا به خودم اومدم تبديل شد به گفتمان من تنها با چند نفر.
آدمهاي كه نمي شناختم در يك آن تبديل شدند به بهترين دوستاي من.
مدت يك ساعتي كه با هم حرف مي زديم من اصلا نفهميدم چطوري گذشت.
آخر سر هم فهميدم آقايي كه مرتب آرش صدا مي زدم اسمشون شهاب بوده.
كه البته فكر كنم حامد همون شهاب بودكه من فكر مي كردم آرش است.!!
بهر حال تقصير خودشون بود از بس شلوغ كرده بودند و دايم مي خنديدند . ريسه مي رفتند؛ نمي شد فهميد كي به كي هست؟
آخر سر هم وقتي خداحافظي كردم تازه يادم اومد اصلا كارم رو به دوستم نگفتم.
امرو صب همين كه پا هشتم از خونه بيرون . دلم يتري شد. پيش خودم گفتم هد ايراسكي برم.
نرسيده بودم سر كوچه يهو صداي تترقي بلند شد. يتا ماشين از اوراسكي گومبسي زد عقب يتا خاوري.
حالا اين دوتا گل هم زدن؛ هزارتا آدم بيكار ريختن دورشون. برا چي چي؟ معلومه فضولي.
اين بگه خاوري مقصره. اون بگه ماشيني. اين تعريف كنه كه چه جوري زدند گل هم، .............
آخه به شما چه؟ مگه مفتش راهنمايي هستد، اه اه كار و زندگي ندارد؟
سر كوچه واسيدم سوار تاكسي بشم. بچا هم منتظر سرويس مدرسه بودند. سر كول هم بالا مي رفتند.
تو سرويس هم كه سوار شده بودند مث سگ و گربه گل هم ميپريدند. بيچاره ناظم و معلمشون! خدا وكيلي.
سوار تاكسي كه شدم زد به كلم كلاس بذارم. رفتم رو آنتن تهروني " خسته نباشيد آقاي راننده"
راننده هم به خيال اينكه ما دانشجو و بچه تهرون .... اونم رفت تو كار لهجه از هوا و خرابي ماشين شروع كرد
تا رسيد به سياست و امريكا و آخرش هم ثابت كرد ما از افغونا عقب افتاده تر هسم.! ( قضيه برهان خلف كه يادتون هه)
آخرش هم وقتي كرايه را حساب كرد كمكي كمتر گرفت. منهم خندكي براش كردم و گفتم دست مريزا. خير پيش.
چشاش گرد شد. گف بچه يزدي؟ گفتم نا و سريع زدم به چاك.
از فردا همه جا لهجه تهروني ميگيرم.
گر چه من تهرون كه مرم. يزدي خالص.
" خانم مترو هد كدوراسكي مرن؟" چي فرموديد؟
انجام دادن دوتا كار براي من از همه كارهاي دنيا سخت تر هست.
يكي اصلاح مو يكي هم خريد كفش. صد ماه طول ميكشه تا انجامش بدم.
امروز تموم خيابون امام و قيام و پاساژ كويتيها رو زير و رو كردم اما اون كفشي كه من مي خوام نيست.
فكر كنم آخرش دوباره مجبور بشم كفش كره اي بخرم.
خيلي راحت و سبك هست. ضمن اينكه باهاش ميشه ورجه وروجه هم كرد. خانم كش هم نيست.
حالا بذاريد از كارهاي كه برام مثل آب خوردن مي مونه بگم.
اوليش دوست پيدا كردن. تو سه ثانيه همچين باهاتون رفيق مي شم كه انگار عمري هست كه با هم هستيم.
حالا كار ندارم كه بعدا برمي گرديد و پشت سرم مي گيد "خيلي بچه اي مسعود!".
دوميش هم راضي كردن آدمها به انجام كاري؛
كافيه بخواهيد يه نفر رو به انجام كاري راضيش كنيد. خدايش جادو مي كنم . اساسي هم راضيش مي كنم.
باور نمي كنيد؟ نشونتون مي دهم.
اگه
صبح كه از خونه بيرون مي روي؛ نبايد داد بزني؛ من دارم مي روم بيرون، چيزي نمي خواهيد؟ كاري نداريد؟
نبايد يادت باشه كه جورابهاتو بشوري؛ كه اگه جايي رفتي بو نده.
مهم نيست اگه فراموش كني؛ ساعت و حلقه تو دستت بكني.
فرقي نمي كنه كه شلوارت اتو خورده باشه. يا يقه پيرهنت تميز باشه.
فرقي نمي كنه كه موهات مرتب باشه و ژولي پولي نباشه.
نبايد تو خيابون نگات يا به آسمون باشه يا زمين.
نبايد ساعت نه شب خونه باشي، يا اگه تاخير داشتي قبلش زنگ بزني.
اما اگه متاهل باشي
يه نفر هست كه در رو به روت بازكنه،
لبخند دلنشين بزنه و
بهت بگه:
"عزيزم لباست رو در نيار ميريم خونه مامانم و اينا. باشه؟!"
شايد بلندترين شب سال باعث بشه بيشتر بخوابيم يا بيشتر بيدار بمانيم.
شايد هم تولد يكي باشه، كه خيلي از جايي كه دنيا اومده دوره.
اونوقت بايد بشينه و به ماه آسمون خيره بشه.
تا شهر خودش رو؛ از صورت ماه ببينه.
بعدش هم پرواز كنه به اون سمت گذشته ها
تو خاطرات ذهنش همه رو يكي يكي ببينه،
باهشون بگه و بخنده.
شايد هم اگه يه دختر داشته باشه اسمشو بگذاره يلدا.
اما راستي اگه تو شب يلدا ماه تو آسمون نباشه اون بايد چيكار كنه؟
تولدت مبارك
بهر حال توي فضاي سنتي حمام خان كه توصيه مي كنم حتما يه سر به اونجا بزنيد نشستيم و كلي بحث كامپيوتري كرديم. نا گفته معلومه كه ما فقط عملا حرف زديم و دوست ما حرف عملي زد.! مباحث مطرح شده هم حول حوش vb و .net سي شارپ و خيلي چيزهاي ديگه بود كه من فقط شنيده بودم. توي مدتي كه ما اختلاط مي كرديم خانم دوستمون آرام نشسته بود و فقط به ما نگاه مي كرد بدون اينكه حرفي بزنه. من هم پيش خودم فكر مي كردم خانم بيغ بيغ هه. حتما ميگه اينا چي ميگن؟
آخر سر هم از ايشون پرسيدم شما چه رشته اي درس مي خونيد؟ ايشون جواب دادند: web designer كه چشمامون بابا قوري شد وقتي فهميديم يه رشته مهندسي هم هست. حالا تصورش رو بكنيد اينهمه وقت جلوي آدم از چيزهاي كه بلد هست صحبت بشه؛ اما تا وقتي ازتون سوالي نكنند اصلا يه كلمه هم حرف نزنيد.
خدايش من كه نمي تونم. شما چي؟
هوا بدجوري سرد شده؛ صبحها كه از خونه بيرون مي روم و شبها كه به خونه برمي گردم علي وتر(خيلي زياد) سرده.
همين خشك بودن هوا روي اخلاق ما يزديها هم اثر گذاشته؛
شايد براي همين هست كه بچه هاي يزدي سرد وخشك هستند. اصلا دوست ندارند كسي بفهمه كجايي هستند.
ولي بنظرم خيلي خشه (خوبه) كه به همه بگيم بچه يزديم. (حتي اگه توي اتاقهاي شلوغ ياهو مسنجر باشه.)
تا اينكه توي بلاگمون با لهجه بنويسم كه كسي به يزدي بودن ما هم شك نكنه.
درد دل خيالي اين دو كه با استفاده از عين جملات وبلاگ اونها تهيه شده رو بخونيد.
هر دو اين همكلاسي نزد من جايگاه ويژه اي دارند. اميدوارم شوخي منو رو كاملا جدي نگيرند. وگرنه فاتحه من خونده هست.!!
****
::سعي كنيد اين روزها دور و بر من نيايد كه از همه تون حالم بهم مي خوره .
نمي خوام يكيتون رو ببينم كه نفرت از هر چي پسر و مرد ايراني هست دارم .
از همه تون از اون پسر بچه يكساله كه مي گن معصوم هست تا اون پيرمرد هشتاد ساله .....
:: وقتي هوا اينقدر سرده، وقتي قلبهامون به اين فجيعي يخ زدند، تو رو خدا توقع نداشته باش
به جاي اين تيكه تيكه هاي يخ كه از دهنم بيرون مياد، برات شير كاكائو با قهوه داغ بيارم...!
ميشه در عين حالي كه همه چيز رو خيلي سخت ميگيري، هيچ چيز برات جنبه جدي نداشته باشه،
در حاليكه براي همه حرفهاي ديگران احترام قائلي، هيچ كدومشون برات مهم نباشه،
وبا وجودي كه خيلي زود دلگير ميشي، به همون آسوني يادت بره،
:: شما ها كه بيشتر از دماغ چي هستيد!!!!!!!!!!!!!!! حتي دماغتون رو هم نمي تونيد ببينيد
از بس كور اون افكار احمقانه تون هستيد.
شما هائي كه ادعاي همه چي مي كنيد و هيچي هستيد.
:: بهترين جواب براي خورد(خرد) كردن اعصاب يكي كه تو اعصاب خورديت (خرديت) هيچ نقشي نداشته و كلي نگرانته:
ما كه از همه كشيديم يكيش هم تو!! ماكه از كسي خيري نديديم تو هم روش!
::خدايا من با اين دلشوره هام بايد چيكار كنم . دارم مي ميرم.
من راي دادم و خودم رو تبرئه كردم و جام رو هم به خودم دادم .
تو اما ..... تو خودت مي داني .
:: خيلي بد شدم، اين فكر لعنتي بدجوري آزارم ميده، كاش ميتونستم تو اين مرحله
از زندگيم استاپ كنم، يا مثل بقيه واقعيت رو بپذيرم. اما آخه چه جوري؟؟!!
:: گاهي حرفها قشنگ هست .
گاهي دلها پاك هست .
گاهي چشمها صادق هستند .
گاهي دستها صميمي هستند .
گاهي نفسها آشنا هستند .
تنها فكرها جور ديگري هستند .
شايد فكرها را بايد شست .
شايد بايد به فكرها احترام گذاشت .
شايد بايد با فكرها كنار آمد .
شايد بايد به فكرها فكر نكرد .
::من نميدونم چرا امروزمشكل زبان داشتم!!
شكيلا
اي به دوش افكنده گيسو؛ از تو دارم، از تو دارم
من خود آتشي كه مرا داده رنگ طلا؛ مي شناسم
من خود شيوه نگه، چشم مست تورا؛ مي شناسم
ديگر اي برگشته مژگان؛ از نگاهم رو نگردان
دين من دنياي من؛ از عشق جاويدان تو رونق گرفته
سوز من، سوداي من از نور بي پايان تو رونق گرفته
صبح ساعت ده
الو بفرماييد.
......
الو الو
......
چند دقيقه بعد...
الو بفرماييد.
سلام
سلام بفرماييد.
من با آقا مسعود كار داشتم.
خودم هستم بفرماييد.
ببخشيد. اشتباه گرفتم.
!!؟
چند دقيقه بعدتر...
الو بفرماييد.
سلام، خودتون هستيد آقا مسعود؟
نه خانم؛ دوباره اشتباه گرفتيد.
؟؟؟؟!
*******
از سياوش قميشي خوشم نمي اومد.
گرچه با هر دختر خانمي كه آشنا شديم، مي مردند براي ايشون!
خب بالاخره من هم مجبور بودم زوركي آهنگهاشو گوش بدم و لبخند هم بزنم!. آخ كه زجري داشت.
اما بطور اتفاقي يه ترانه از ايشون به نام طلوع خورد به تورم؛ بعدش هم ......
خدايش از اون وقت تا حالا ديگه نگفتم ....
راستي طلوع را گوش داديد. يه بار ديگه هم بخاطر من گوش بدهيد. ترو خدا.
براي نصب يه برنامه و همچنين تعمير پرينتر به يه موسسه رفتم. از اونجا كه من وقتي يه جايي مي روم يا بايد حرف بزنم يا بامن حرف بزنند. در ضمن كار، كم كم سر بحث و صحبت با منشي شركت هم باز شد. خانم منشي با اينكه جوان بود اما مي گفت يه نوزاد كوچولو هم داره. ( اخ كه من مي ميرم واسه بچه كوچولوها خصوصا اگه شمبوس كومبولي هم باشند)
اينقدر صادقانه و صميمي حرف مي زد كه من هم چند بار وسوسه شدم بشينم و همه غصه هاي دلم رو براش بگم. هاي هاي گريه كنم يا با صداي بلند خنده كنم. افسوس كه روم نشد. بعدش هم خانم منشي گير داده بود كه چرا ازدواج نكردم. هر چي فكر كردم نتونستم يه چاخان حسابي پيدا كنم، براي همين گفتم قسمت نبوده. آقا ما تا اين حرف رو گفتيم شروع كرد از ازدواج خودش تعريف كردن كه من اصلا وقت نكردم بله رو بگم تا چشمم باز كزدم ديدم همه چي تموم شده؟!. و اينا...
وقتي از موسسه بيرون اومدم تا حالا اين علامت سوال جلوي من همين جور رژه مي ره. پس قسمت من چيه؟ كيه؟ اصلا قسمتي وجود داره يا بايد خودم بسازمش.
افكار يك متهم به ....
ديوار حا شا بلنده.
اگه قسم بخورم و دليل و مدرك بيارم، مي گن
آلاله شيدا؛ از دو برگش پيداست.
اگه هيچي نگم، مي گن
سكوت ... از سر رضايته.
از دست همه تون مي خوام سر بذارم به كوه و بيابون
اونجا كه ديگه موبايل آنتن نمي ده؟ ها؟!
گفته بودي
نيامدي و بهارم در انتظار گذشت
دقيقه ها همه شد روز و روزها همه سال
دو ديده ام به رهت بود و روزگار گذشت
ترا صدا زدم ازآسمان آبي رنگ
دلم به خون شد و ناليد و آن شرار گذشت
وجود من همه شد چشم و ناله شد همه سوز
به جستجوي تو هر دم چه بيقرار گذشت
برفت روز و مه و سال و هفته هايم ليك
دريغ آن همه عمري كه بي نگار گذشت
به انتظار تو هردم دو چشم "شايسته "
سپيد گشت و بخوابيد و شام تار گذشت
:: شايسته وحدت
اينكه حسين رضا زاده درخواست تركها را براي گرفتن پول و قبول تابعيت تركيه؛ رد كرده را شنيديد.
حالا ديگه بايد واقعا به ايروني بودن خودمون افتخار كنيم. پول كمي نيست هشت ميليارد تومان؛ اگه من بودم خودمو مي كشتم.
حسين آقا حالا ديگه واقعا عاشقتم.
********
يزد عجب هواي با حالي شده؛ صبحها هوا سرده، بعدش آفتاب ميشه و گرم، طرفهاي ظهر ابري با كمي باد و شب هم سرد با سوزي حال گير. فكر كنم هنوز هم خودش مردد هست كه بالاخره چيكار كنه!. دوشبه يه ذره بارون هم اومد. اما كم بود. چيزي كه من دوست دارم نفس كشيدن توي هواي باروني هست. و پياده توي خيابون قدم زدن؛ البته اگه يه همراه هم باشه كه فقط باهام راه بره و مدام مغزمو نخوره كه عالي عاليست. شما مي آييد؟
فوتباليست ها
يادتون كه هست سوباسا توي هوا بلند مي شد يه قيچي بزنه، كلي حرف مي زد، كلي قضيه يادش مي اومد بعدش هم وقتي شوت مي كرد توپ به در و تير و دروازه مي خورد تا يه وقتهاي مي رفت توي گل.
باورت ميشه اون صورت معصومانه وزنه دويست و شصت سه كيلويي رو بالاي سر ببره، و زير اين بار سنگين لبخند هم بزنه!.
حسين آقا دوستت دارم كه آبروي ايران رو خريدي. دستت درد نكنه.
هميشه براي من آشنا شدن با آدمهاي جديد حكم ورود به دنياي جديدي را داشته است. من مي ميرم براي چيزهاي جديد و كشف افقهاي تازه. هر چند بدبختي هاي خودش را هم داره. نمي توني با همه اونها رابطه ات رو حفظ كني، حداقل بايد مواظب باشي كه فاصله قانوني رو رعايت كني، تا بهر كس اجازه ورود به حريم شخصي خودت را ندهي. و اينكه معيارهاي خودم با اونا زياد قاطي پاطي نشه. و مهمتر از همه اينكه يه درك و ايده جديد بگيرم.
خيلي از دوستيهاي كه من اوايل داشتم برحسب عادت بود. كاملا تصادفي انتخاب مي كردم يا انتخاب مي شدم. اما به مرور ياد گرفتم براي يافتن دوست خوب بايد با طرح وبرنامه پيش رفت، مثل يافتن جنس خوب از بين هزاران كالا. هر چند نياز به دوست خوب اصلا قابل مقايسه با كالا نيست. اما همين دوست خوب مي تونه ترا به جلو ببره و يا از سطحي به بالاتر ببره. و برعكس اون هم كاملا محتمل هست.
از همه دوستهاي خوبم كه منو كمك كردند ممنونم. بخصوص حميد و مسعود و جواد . ( مطمئنم اونا اينا رو نمي خونند).
یاعلی
آسان نشد، اما نبودش لحظه اي پر ناب شد.
حاصل نشد، اما درونم جملگي سيراب شد.
ساكت شدم، پس حضورم هر كجا فرياد شد.
كشته شدم، تا وجودم تا ازل بيدار شد.
اين شبها قيمت اشكهاي كه تو چشمتون جمع ميشه دوبرابر هست. حالا ديگه بايد بهش بگيد كه چقدر دوستش داريد؛ بگيد كه هر كاري كه انجام داديد و يا انجام نداديد فقط براي اون بوده؛ التماسش كنيد، گريه كنيد.
اما فقط يادتون باشه؛ وقتي يه قطره اشك از روي صورتتون غلطيد، بهش بگيد مسعود هم ديگه خسته شده، دست وپاهاش بد جوري بسته شده. به اميد تو داره روزها رو سر مي كنه. پس كي وقتش ميشه؟ تا كي بايد صبر كنه؟ بهش بگيد كه تحمل نداره؛ بهش بگيد كه عين مرغ سر كرده بال بال مي زنه. اصلا نمي خواد اينا رو بهش بگيد. خودم بايد بهش بگم. بهش بگم كه دوستش دارم حتي اگه او منو دوست نداشته باشه....
خب شما اگه اراده انجام كاري رو داشته باشيد، به راحتي مي تونيد يه كوه را هم جا به جا كنيد.
اما اگه يه چند تا دوست و همراه شفيق داشته باشيد، دنيا كه چه عرض كنم؛ خانمهاي منفعل رو هم وادار به عكس العمل مي كنيد. فقط برام دعا كنيد كه زنده بمونم، تا اون چيزايي كه تو فكرم هست رو انجام بدم!.
جمعه شبها رو دوست نداشتم. از وقتي كه كوچك بودم يه حس غريبي بود، هميشه از عصر پنچشنبه خوشم مي اومده و برعكس از عصر جمعه بدم مي اومده. شايد بخاطر اينكه فرداش تعطيله و اون يكي فرداش بايد مي رفتيم مدرسه و كلي مشق كه ننوشته بوديم بايد شبونه مي نوشتيم.
اما حالا كم كم داره از جمعه شبها خوشم مي آد. كاري نداري با خيال راحت مي نشيني و به كارهاي كه توي هفته انجام دادي فكر مي كني. كدومش خوب بوده، كدومش بد. اينهفته چه چيز تازه ياد گرفتي؟. هفته ديگه بايد دنبال چي باشي؟. و هزار تا فكر خيال ديگه.
ديشب تواين فكر بودم من بالاخره چيكار مي خوام بكنم؟همه فكرها به يه چيز ختم شد. من مي خواهم خودم باشم. مسعود!. اما مگه به اين راحتي ميشه؟
همه از تو توقع دارند تو مال اونها باشي. يا براي اونا بازي كني. دلم مي خواهد به همه كمك كنم. اما مگه مي شه. محاله بتوني همه رو از خودت راضي كني.
شايد براتون جالب باشه هنوز يزديها نتونستند يه كار گروهي درست و حسابي انجام بدهند. اصلا گروهي كار نمي كنند! چرا؟ نمي دونم. اما من كه توي يزد زندگي مي كنم به شما مي گويم ماها غريب پرست هستيم؛ براي همشهريهاي خودمون هيچ كاري انجام نمي دهيم كه هيچي؛ تا اونجاي هم كه بتونيم زير آبشو مي زنيم. اينو خيلي جاها ديدم. حتي تو شهر غريب كه عالم و آدم هواي همشهريهاشون را دارند؛ يزدي براي يزدي مي زنه!. چرا؟
اما اگه يه غريبه تو يزد يه آدرس بپرسه، تا به خود آدرسه نرسوننش ولش نمي كنند. اگه قرار باشه با يه غريبه شريك بشوند تمام زندگيشون را بهش مي دهند، اما به همشهري خودشون سر سوزن اعتماد نمي كنند. نمي دونم چرا؟ نمي فهمم چرا؟
براي اينكه خودم پيش قدم باشم يه دونه لينك از بچه هاي يزدي كه بلاگ دارند درست مي كنم. هر چند كه تا دو روز پيش اصلا نمي دونستم كه بغير از من يزديهاي ديگري هم بلاگ داشته باشند. حالا هر كدومشون كه دوست داشتند و اجازه دادند من به مرور اسم بلاگ اونها رو توي ليست اضافه مي كنم. شايد كم كم ديدها عوض بشه. و......
به اميد اون روز.
غم تو
گفتم: جگرم؛ گفت: پرآهش مي دار.
گفتم: كه دلم؛ گفت: چه داري در دل؟
گفتم: غم تو؛ گفت :نگاهش مي دار!
اميد و آرزو
اگر آرزو داشتي، كم كم اميدت هم از بين مي رود. اما با داشتن اميد، آرزو بر جوانان عيب نيست
آگهي
درگيريهاي كنوني
. بجه هاي كوچه درختي
. ناظم مدرسه
. مامان و بابا
. دختر همسايه
با حمايت
گروه آپاچي : منو و مملي و رضا خيكي
فيتيله پنچ شنبه ها تعطيله
يكي از رسم و روسومات قديمي كه داره فراموش ميشه، تعطيلي روز پنچشنبه هست. شما هم اگه دوست داشتيد اينو بالاي بلاگتون بنويسيد. مرديم از بس پنچشنبه ها رفتيم كلاس، ديگه بسه.
بالاخره يكي پيدا شد و توانست اين ژيان آقا رضا همسايه ما رو از چنگش در بياوره . باور كنيد جونش بود و اين ژيان.
تكميل: بعد از دو ساعت آقا رضا پشيمون شد و ماشينشو پس گرفت.
بچه هاي كوچه درختي دربدر دنبال من هستند.
كسي مي دونه قضيه چي هست؟
امروز فهميدم دختر همسايه مون كور هم هست. آخه يكاره برگشته به من مي گه" كثافت". ولي من دو ساعت پيشترش حموم بودم.
طفلك رضا خيكي از وقتي مامانش نمره كتبي رياضي رو ديده، ديگه نفس كشيدن رو براش ممنوع كرده؛ چه برسه به كوچه و فوتبال و... منو و مملي هم از زور دوري اون، اصلا دست و بالمون به هيچ كاري نمي ره.
نكته: هنوز مامان من و مملي از قضيه كتبي رياضي چيزي نمي دونند.
حدود يكسال پيش در چنين روزي تيم كوچه درختي با ما قرار يه مسابقه گذاشت و ما هم با هر دوز و كلكي كه بود با كمك داور و تماشاگر خودي اونا رو سه بر دو برديم. كه البته آخر بازي بعد از يه دعواي كوچولو جنازه هاي هر دو تيم رو از زمين بيرون بردند. حالا اونا اومدند و دعوت كردند توي زمينشون مسابقه برگشت رو انجام بدهيم. فعلا بهونه رضا خيكي رو داريم تا بعد.
مهشيد خانم همسر آقا رضا قهر كرده رفته خونه باباش. فكر كنم به خاطر قضيه ماشين.
اين ناظم مدرسه ما از اونجا كه خيلي عصا قورت داده و لاغر است وقتي سر صف مي ايسته تموم مدرسه زير نگاههاي ريزبينش قرار مي گيره. ( بابا قوري بشه اون چشاش) از بخت بد من درست لحظه اي كه بهزاد رو هول دادم مثل عقاب بالاي سرم رسيد. بعدش هم دفتر مدرسه خر بيار باقالي بار كن.
اول بايد وليمون رو بياريم مدرسه. كه اونهم اگه فقط وقتي نگاه بابام به پرونده من بيفته (بخصوص تعهدهاش) بايد از شهر بروم بيرون.
فعلا شديدا به يكنفر كه با آقاي ناظم آشنا باشه احتياج داريم. نكته اي / نظري / التماس دعايي؟
حسن آقا بقال محله مون گفته؛ تا وقتي قضيه جنگ بوش و صدام معلوم نشه كماكان مغازه اش باز مي باشد.
ايضا جعفر آقا نانوا گفته" يه بوس بده به عمو" .
در ضمن از اونجا كه اگهي متني كلي سر و صدا كرده ، جعفر آقا از من خواسته كه يه تبليغ كوچولو در حد يه كيك و نوشابه براي تلفن عمومي مغازه اش بكنم. من گفتم ببينم.
پس ازسيزده سال، شكست سنگين منچستر يونايتد مقابل منچستر سيتي اون هم روي اشتباهات فاحش بارتز و دفاع . تنها گل اولگونار دردي را دوانكرد. حالا بازي بعدي مقابل باير لوركوزن چه مي كنه اين سر آلكس؟
رمضان
باز باران، با ترانه با گوهر هاي فراوان
مي خورد بر بام خانه ....
يادش به خير كلاس چهارم دبستان و خانم ناهيد آزاد منش. هر جا هست سلامت باشه.
مي دونست. طبق معمول سنوات از من هم چيزي نپرسيد چون مي دونه من خيلي لارچتر از اين حرفها هستم. :)
شايد هم با خودش فكر كرده به درد سرش نمي ارزه . آخه هر چي گفته من در مخالفتش هزارتا دليل آوردم.
try
ديروز و امروز
امروز فكر ميكنم كه انتخاب بهتري هم مي تونه باشه.
فردا بايد بيشتر فكر كنم.
:: بازم ديروز با امروز و فردا قاطي پاطي شد.؛)
* سلام
هر چي ميخوام هيچي نگم نميشه. آخه بشر اينقدر نامرد. من چقدر از دستش عصباني بودم. يه كلمه؛ فقط يه كلمه، من گفتم نيما ديكته شده 19 . فردا صبحش نيما تو مدرسه به من گفت مامان مريم زنگ زده خونه شون و گفته نيما اگه ديكته ضعيفه بياد خونه ما تا باهاش كار كنم. كلي قسم و راست و دروغ سر هم كردم تا باور كرد من فقط راوي خبر بودم. آخه يكي نيست به اين پسره خر بگه تو ديگه چي ميخاي از الان كه دبستان هستي تكليف زندگي صد سال بعدت معلوم هست هم كار داري هم پول. تو اين وانفساي بيكاري و بي پولي. فقط يه بله بگو قال قضيه رو بكن و منو از شر اين مريم و مامانش راحت كن. ميبخشيد امروز يه كم خشمناكانه شد :(
********************
* سلام
من الان خونه مريم اينا هستم وداريم با هم مشق مي نويسيم. امروز توي كوچه مريم و مامانش يهو جلوم سبز شدند. مامان مريم كلي حالمو پرسيد. از وقتي فهميدند كه منو نيما توي يه كلاس هستيم هر جا ميرم اونا رو ميبينم تو صف اتوبوس ، نونوايي، در خونه، تو كوچه و اگه من از خونه بيرون نيام؛ ميايند در خونه ما. مامان مريم گفت چرا نميايي خونه ما با مريم مشقاتون رو بنويسيد؟ منم الكي بهونه آوردم كه چند تا مسئله رياضي دارم كه بابام بايد كمكم كنه . اما مامان مريم گفت مسعود جون خودم، خودم برات حل مي كنم. تو بيا خونه ما.
قربون مامانهاي امروزي برم من. علاوه بر اينكه سنگ نميندازند كلي كمك دست دخترهاشون هم هستند. مامان من بايد ياد بگيره . مامان جون يه روز زنگ بزن مملي و رضا خيكي بيان خونه مون مشق بنويسيم، آتاري بازي كنيم، شكلاتي شيريني، نوار قلبي... معيني.... بز زنگوله پايي ....اينجور محيطاي شاداب و با نشاط واقعا لازمه :)
********************
به اوني كه خودش ميدونه
گفته بودم كه رفيق نيمه راهي
همه لواشك ها رو خوردي
به من هم ندادي .
فردا كه اومدي مدرسه،
سر كلاس ديدي دفتر مشقت تو كيفت نيست!
ياد خنده هاي امروزت بيفت.
من همون جوري مي خندم اييهههههههههههه( مثل خاله نرگس)
حالا خود داني. چيپس ميخري يا نه؟
گفته بودم .... گاهي ترس از دست دادن دفتر مشقت. بدتر است از تاسف نداشتنش
********************
* سلام
امروز واقعا روز سختي بود! اينو در حالي مينويسم كه خيلي خسته ام! امسال خانم معلم ما هرروز يه عالمه مشق ميده و ميگه تا فردا صبح همه اونا رو بياريم. تازه دو تا مسئله رياضي هم بايد حل كنيم. توي دفترها هم با دقت نگاه ميكنه اصلا نميشه دو سه خط تو انداخت!!! امروز اين خانم اشك منو در آورد. سر كتبي علوم برگه مملي رو گرفت و گفت چون تقلب كرده بهش صفر ميده و بايد بابا يا مامانش رو بياره مدرسه. توي زنگ تفريح من و مملي و رضا خيكي قول مردونه داديم كه آخرين امتحان ثلث سوم كه داديم بريم تموم شيشه هاي خونه خانم معلم رو خرد كنيم. تازه اگه ماشين شوهرش هم بود با تيغ خط خطي كنيم. سر كلاس بعد اجتماعي داشتيم خانم اسم مملي رو صدا زد كه درس جواب بده . اون هم به اميد ما رفت پا تخته . سوال اول نصفه و نيمه جواب داد سوال دوم چرت و پرت گفت و سوال سوم زد زير گريه . بعدش هم رفت در گوش خانم يه چيزي گفت و بعد با هم از كلاس بيرون رفتند. چند دقيقه بعد كه آقاي ناظم اومد دنبال من و رضا فهميديم كه آنتن ما رو لو داده . توي دفتر بلبشو بود مملي يه كم پياز داغشو زياد كرده بود و گفته بود امروز عصر قرار بوده بريم. فقط تنها شانسي كه آورديم اين بود كه خانم معلم شوهر نداشت تا ما ماشينشو خط خطي كنيم! قرار شد فردا با وليمون بياييم مدرسه.
من نميدونم يه نمره كلاسي چقدر اهميت داره كه آدم بخاطرش دوستاشو بفروشه ( من الان توي اتاق كار بابا هستم اومدم چيزهاي كه وقتي عصباني بودم نوشتم رو پاك كنم.... چون ميدونم ديگه ......ولي خب واقعيت رو نوشته بودم....چون دلم نميخوام هو بيفته گروه آپاچي منحل شده.... اخ بابا اوم
********************
:: اينو فقط براي شوخي با زهرا نوشتم. اصلا قصدم توهين يا ادا در آوردن او نيست.
دمي براي آسودن ...
لحظه اي براي نفس كشيدن ....
و يا همدمي براي درددل كردن.
هنوز هم رازهاي دلم را با كسي قسمت نكردم، و ديگر فرصت و حوصله اي براي بازگو كردن آن ندارم. نمي دانم اين كم حوصلگي براي چيست؟ اما خوب مي دانم كه هر وقت محتاج تو باشم، تو نزديك مني. چه نيك از مشكلاتم خبر داري و چه خوب با بزرگواري بديهايم را مي بخشي.
اي خداي مهربان! من اكنون به تو از هر زمان محتاج ترم. يا باسط.
كه مپرس
دْرد دردي چشيده ام كه مپرس
زان دو جادوي مست خواب افشان
عشوه هاي خريده ام كه مپرس
زان لب دلنواز شكرخند
رازهاي شنيده ام كه مپرس
من! فراتر ز ملك تا ملكوت
خلوتي برگزيده ام كه مپرس
عالمي، صد هزار عالم را
با همين ديده، ديده ام كه مپرس
تا سراپرده قدم ز حدوث
عرصه اي در بريده ام مپرس
از كف ساقيان عالم غيب
ساغري در كشيده ام كه مپرس
با پروبال عشق در يك دم
تا بدانجا پريده ام كه مپرس
با همه عيب از كرامت دوست
به مقامي رسيده ام كه مپرس
:: مهرداد اوستا
خلاصه تا تفت رو بنده رانندگي كردم و پدر بزرگ بغل دست. البته با توضيحات !. گاز بده . سبقت بگير. تند نرو. بوق بزن. جاي شما خالي آخرش هم آب پاكي رو روي دستم ريخت و گفت: بابا تو رانندگي بلد نيستي.!؟
توي تفت من پياده شدم تا برم در خونه دوستم وقتي برگشتم پدر بزرگ پشت رل بود. با خودم گفتم" بي خيال؛ ديگه پليس توي راه نيست". اما نمي دونم حواسم به ماشين گشت پليس نبود يا رانندگي پدربزرگ دوست داشتني. يا هردو با هم.
شانس رو ببيند ماشين گشت دنبال يه خاور بود و ما توي پيچ جاده و جلوي روي او، از خاور سبقت گرفتيم. اكي ثانيه گشت پليس راه جلوي ما سبز شد. " پيكان بزن كنار" . و حالا بعد از اين شاهكار، پدر بزرگ مي خواست در بره. داداشم مي گفت" آقا جون باچيروهه دويستا ميره " . و پدر بزرگ گرامي مثل آقاي كاووسي مي گفت" باشه؛ حالا چيكار كنم؟" .
خلاصه زديم كناراول صورت شديم كه چي شده؟ ، بعد انكار كرديم وآخر سر التماس. اما فيده نداشت هيچي؛ بدتر هم شد. آقاي پليس نارحت بالاخره فهميد؛ گواهينامه هوتوتو، عينك هوتوتو، قوانين رانندگي هوتوتو و كارت ماشين هم كه توي ماشين نبود، فقط يه دونه گواهينامه شاهنشاهي با يه دونه بيمه نامه ماشين داشتيم. و....
خلاصه برگ جريمه پنج هزار تومني را گرفتم و نشستم پشت رل. اما پدر بزرگ دائم به پليسه بد و بيراه گفت و مدعي بود كه روي خط ممتد سبقت نگرفته.!
تا يادم نرفته پدربزرگ به همراه مادربزرگ و يه نفرديگه كه از قبل هم معلوم شده به اميد خدا مي خواهند با همين ماشين بروند زيارت اما رضا (ع). از همه دوستان فقط التماس دعا دارم.!!!!!!!.
در زمينه فروش قطعات كامپيوتر فعاليت مي كنند. تنها شركتي كه خدمات درست و حسابي ارائه مي داد مركز تجارت الكترونيك يزد بود. بنظر مي رسد بچه هاي كار بلدي داره ، اينو مي تونيد از طراحي سايتشون هم متوجه بشويد و اينكه اهداف بلند مدت و فرا منطقه اي را دنبال مي كنند. با يكي از اونها آشنا شدم آقاي شفيق. پسر باهوش و فوق العاده مودبي بود. در ضمن تا يادم نرفته تركيب دختر با نمايشگاه كامپيوتر غير قابل تفكيك هست . نه .
بهر حال مجبور شدم لينك او را بردارم و به جاي اون يه لينك از معرفي شهر خودم بگذارم. كاچي بهتر از هيچي.
وقتي كوچك بودم توي محله قديمي، هر وقت يه كاري براي آدمهاي مسن انجام مي دادم كلي دعاي خير پشت سرم بود. از جمله اينكه ” الهي مادر پير بشي“ . اوايل با اين جمله مشكل داشتم حتي بكبار يادم هست كه از مادرم پرسيدم چرا بايد پير بشم؟ دوست دارم هميشه جوون باشم. مادرم كلي برايم توضيح داند كه اين يه دعا براي عاقبت به خيري است. و اينكه آدم توي ابتداي عمر خداي نكرده جوون مرگ نشه . و...
چند روزي است عمه مادرم از تهران به يزد اومدند و پهلوي پدر بزرگ و مادر بزرگ من هستند. هر جند مثل همه خانمهاي ديگه با وجود كهولت سن تمام آدمها رو با شغلشون و اسمشون و... مي شناسند اما بنده خدا يك دونه پله رو هم به زحمت پايين و بالا مي ره . اساسي پير شده. گوشش سنگين هست و بايد تقريبا داد بزني تا بشنود.اما ازهمه چيزخبر دارد به من مي گفت؛ عمه توي تهرون كلاس كامپيوتر ساعتي ده بيست هزار تومن هست تو هم اينقدر مي گيري !. عمه فوق ليسانس امتحان ندادي ؟ بخون خيلي خوبه .!
ديروز وقتي كمكش مي كردم از پله ها بالا بيايد ياد دعاي بالا افتادم و با خودم گفتم الان مي گه مادر الهي پير بشي . اما نگفت ، فقط گفت ” عمه الهي خوشبخت بشي “. من از ذوق اين دعا، برق توي چشمهايم درخشيد. ببينم شما دوست داريد چه دعايي در حقتون بكنند؟
البته نمي دونم حالا كدوم يكي را مي گيرند. شايد هم مثل قضيه خانم خيرانديش هر دو طرف را. فقط در حيرتم از اين مردم پست و گرسنه. حتي زندگي شخصي ديگران را با ولع مي خواهند. وهيچ معيار اخلاقي هم نمي شناسند. خدا به همه ما رحم كنه.
مي شود با يك لبخند، همنشين گلها بود.
مي شود پرواز را در اوج، با يك عقاب ديد.
مي شود غم را در دل يك مسكين حس كرد و با آن همدلي كرد.
مي شود مثل پرستوها شاد بود.
مي شود چشم به راه بهار داشت.
مي شود اميد را با غنچه اي آغاز كرد.
مي شود مثل شقايق، سرخ زيست.
:: مي شود..... نه نمي شود!. اگه بتواني، نمي داني و اگر بداني نمي تواني .
:: حالا ما گفته باشيم. خانمهاي كه يزد تشريف مي آورند اگه يه جوان ديدند .... جو اونها رو نگيره.
اولين دفعه كه آهنگ together را گوش كردم، برايم خيلي جالب بود.آخه من ابتدا ريتم و آهنگ ترانه برايم بايد جالب باشه تا دوستش بدارم. اما اين ترانه معني خوبي داره طوري كه دوسه روزي اونو مرتب گوش ميدادم. چند تا شو هم از او ديدم بنظرم آدم معقولي اومد!. علاوه بر اينكه اين بابا صداي خوبي هم داره. آهنگ Mystasia هم ايضا. و...
ديشب رفتم يه سري به سايتش زدم جالب بود. طراحي بسيار جالبي داره. برخلاف سايت گوگوش !
Together
Written and composed by Rene Baumann and Axel Breitung
*1999 published by Edition Capricorn / EAMS Musikverlag GmbH & Co. KG / Bishop Songs
Produced by Rene Baumann and Axel Breitung
Mixed & Arranged by: Rene Baumann and Axel Breitung at Bishop Studios Hamburg
Vocals, Adlibs & Choir by: Teresa Kaestel, Anthony Moriah, Christiane Eiben, Beatrice Obrecht, Pat Appleton, Axel Breitung,
Vocal Editing by: Kay Nickold, Meik Hesselbarth
Lyrics Controlling: Nancy Rentzsch
Refrain:
Together forever for all the time
Together we welcome the secret sign
Together in freedom we take the chance
Together forever we will be friends
Refrain 2:
We are what we are - Together
And we went so far - Together
We are what we are - Together
We all long for a land to be free
Verse 1:
The promised land is close to you
The rain is gone, the sky is blue
Hand in hand we can survive
We're fighting for a better life
Bridge:
It's a new generation
Without hate and frustration
Promised land, promised nation
Without pain, without control
Verse 2:
Planet earth is our place
Insanity is lost in space
A world of dreams is what we share
Where honesty is in the air
Rap:
Together forever for all the time
Together we welcome the secret sign
Together in freedom we take the chance
Together forever we will be friends
ديشب از امشب حال من آشفته تر بود
تا صبحدم چيزي درونـم شعله ور بود
چيزي كه ديشب سينه ام را گرمتر كرد
از فـرط گـرمي مثل دستان پدر بود
امـا همين گـرمـاي لبـريـز از لطافت
در سوختن چون برق، نه، مثل شرر بود
وقت سحر از بس دل من شكوه مي كرد
چشم افـق از گـريه خـون آلود و تر بود
مثـل درختي پيـر در فصـل زمستان
افكـار من آكنده از زخم تبـر بـود
سيرم من از اين چيزهاي پوچ، هـرچند
يك عمر تنهـا لقمه ام لخت جگـر بود
از اين قفس يك لحظه آوازي نيامد
تنها صدا اينجا صداي بال و پر بود
مي خواهم از امروز، چون خورشيد باشم
اي كـاش قدري آسمان نزديكتـر بود!
:: محسن حسن زاده ليله كوهي
سايت صدا و سيما بخش جديدي را با عنوان tech به مجموعه اطلاعات موجود در سايـت Irib.com افزوده است. به گزارش خبرنگار ITIran اين بخش جديد كه عموما براي ارتقاي دانش استفاده كنندگان از تكنولوژي هاي ويديويي و تلويزيوني ايجاد شده شامل مقالات متعدد وهمچنين تحقيقات و زمان كنفرانس ها و سمينارها پروژه ها و نمايشگاه ها و موارد فني و اطلاعاتي ديگر است.
سايت جديد همچنين بخش خبري ويژه اي نيز دارد كه اخبار تكنولوژي هاي تلويزيوني و كامپيوتري را ارايه مي دهد.
در بخش Download نرم افزار نيز تعدادي نرم افزار براي استفاده كاربران اينترنت در نظر گرفته شده است.
اين سايـت در آدرس www.irib.com/tech قابل دسترسي است.
سالهاي كه فقط تلويزيون بود و بس. وقتي يك فيلم سينمايي پخش مي شد عمويم دائم جلو جلو فيلم رو تعريف مي كرد و چقدر اعصابم خرد مي شد و برايم عجيب بود كه چطور اينهمه پيش بيني اون درست در مي آيد، نگو اون اين فيلمها رو قبلتر ديده بود. و حالا شايد بهمين دليل حالا اصلا به خودم و هيچ كس اجازه نمي دهم توضيح روي فيلم بدهد!.
چقدر گذشت نمي دانم اما آنقدر بزرگ شده بودم كه يه روز عمويم بهم گفت امروز ظهر مي رويم سينما. و من تا ظهر چه لحظات عذاب آوري را گذراندم. فكر كنم از هولش نهار هم نخوردم.توي سالن هماني بود كه تعريفش را شنيده بودم تاريك با پرده اي سفيد و نوراني، همراه باريكه اي نور كه از ته سالن مي اومد و اون پرده بزرگ را روشن مي كرد. فيلم هم” نورمن شير فروش” بود. و بعد از اون بود كه پاي من به سينما باز شد.
همين جور اسم تموم فيلمها رو با هنرپيشه هايش حفظ بودم. آگهي هاي فيلمها رو از روزنامه مي بريدم و نگه مي داشتم اما در اين ميان اصلا نام كارگردان برايم مفهومي نداشت، تا اينكه فبلم ”هامون” را ديدم. دفعه اول وقتي از سينما بيرون اومدم تا نيم ساعت بعدش رو يادم نيست كه چيكار كردم، كجا رفتم. فقط وقتي به خودم اومدم ديدم عين مرغ سر كنده دارم دور خودم چرخ مي زنم. و از اينجا بود كه همه چيز برايم رنگ ديگري گرفت.
اما اين روزها بود كه مدام مي آمدند و مي رفتند. ومن هي بين اين چيز و آن چيز چرخ مي خوردم. هر چند هنوز سينما برايم عزيز هست، اما اولويت اول نيست. حالا كه پشت سرم را نگاه مي كنم مي بينم زياد فرق نكردم. شايد از رنگ آبي خوشم بيايد اما هنوز قرمزي هستم. درسته كه ديگه مخملباف ارضايم نمي كنه اما سميرا كه هست. درسته كه ديگه وقت
خوندن رمان هزار صفحه اي رو ندارم، اما هنوز قصه شب كه هست. يادش بخير” سووشون” سيمين دانشور كه يك روز خوندم. و دوباره روز بعد ازنو.
روز اول مهر براي همه ما، ياد آور لحظات شيريني است. و چقدر نام با مسماي داره و من تا حالا به اون توجه نكرده بودم "مهر". كوچولوهاي كه مي بينم الان به دبستان مي روند يا حتي بچه هاي كه دانشگاه قبول شدند، حسابي دلم يه جوري ميشه دلم مي خواهد دوباره كوچك بودم و به مدرسه مي رفتم.
همه خاطرات خوب من به دبستان برمي گردد. جايي كه " جامه تعليمات اسلامي افشار " نام داشت. حق نداشتيم توي فضاي مدرسه بدويم يا سرو صدا كنيم. حتي توي كوچه ها هم ناظم مدرسه چرخ مي زد كه كسي بازي نكند، والبته چقدر ما هم گوش مي كرديم. بردن نام تيله مصادف با مرگ بود. لعنتي انقدر آنتن توي مدرسه بود كه سريع كل كاينات توي دفتر تو مشت آقاي ميرنژاد بود. اگر كسي هم خبردار نمي شد مادرم با يه تلفن كوچولو خبرها رو مي داد. فقط تنها حسن دبستان اين بود كه شبانه روزي نبود. وگرنه عين فيلم انگليسي ديوار بود.الان گاهي وقتها به اونجا سر مي زنم و ياد اون سيلي كه از ناظممون خوردم رو تازه مي كنم. بادش به خير. آه. دوباره نوستالژي منو گرفت.
پدر
همه ما شايد احساس مشتركي درمورد پدرانمان داشته باشيم. شايد اون جوري كه با مادرمون راحتيم با اونها نباشيم. چرا؟ علت اون بخاطر رفتارهاي اونها است ؟ يا طرزفكر ما؟ هر چند كه ما هم بعد از اين پدر خواهيم شد وشايد ما هم، همين جوري با بچه هامون رفتار كنيم.!
پدر من رفتار خوش آيندي نداره. با وجود اينكه قدرت تحليل بالاي داره و مسائل رو درك مي كنه اما بايد حرف خودش باشه. تا حالا من نتونستم يه جورهاي كلا سرش بزارم!. هميشه دست منو مي خونه و ميگه خودتي. و حالا درست من شدم عين اون !. دقيقا همان رفتارهاي كه اون با من داشت، من با داداشم دارم. چرا؟
:: يادش به خير. اولين شماره مجله توي آرشيوم؛ شماره 122 ارديبهشت ماه سال 71 است !!. با عكسي از جمشيد آريا در فيلم دادستان. آيا روزي مي اد كه بچه ام بهم بگه" بابا اين مجله فيلم هست توي كتابخونه؛ ميشه من بخونم؟".
هميشه اينطور بوده است كسي كه از ديدنش سير نشده اي زود از دنياي تو مي رود وقتي به خود مي آيي كه ديگر او نيست . فكر مي كردي مي تواني با او به همه باغها سر بزني و خرده هاي نان را به مرغابيها بدهي. هنوز بايد روزهاي زيادي با او به تماشاي موجها بروي. هنوزبايد ساعتها صميمانه با او حرف مي زدي .
هميشه اينگونه بوده است كه دور و برت پر بوده؛ وقتي بيشتر از همه به او نياز داري؛ ناباورانه او را در كنارت نمي بيني فكرمي كردي دست در دست او خنده كنان به آنسوي نرده هاي آسمان خواهي رفت. هنوز ترانه هاي عاشقي را تا آخر برايش نخوانده بودي .
هميشه اينطور بوده است او كه مي رود او كه براي هميشه مي رود آنقدر تنها مي شوي كه روزها را فراموش مي كني. احساس ميكني كلمات لال شده اند؛ سدها فروريخته اند؛ كفشها پاره شده اند؛ دستها يخ بسته اند و بالهاي پروانه ها سوخته اند.
راستي، اگر هنوز او از پيش تو نرفته است، اگر هنوز باد همه شمعهايت را خاموش نكرده است، اگر هنوز مي تواني يك استكان چاي برايش بريزي وغزلي ازحافظ برايش بخواني. قدر تك تك نفسهايش را بدان و به فرشته اي كه مي خواهد او را از زمين به آسمان ببرد بگو " تو را به صداي گنجشك ها و بوي خوش آرزوها قسمت مي دهم او را از من نگير ".
:: اين مطلب زيبا را از وبلاگ ستاره سهيل من برداشتم.البته خودم يه ذره اديت كردم.نمي تونم لينك بدم چون اجازه ندارم.
ـ اگه از اين سوراخ بيرون بيايي و بري تو اون سوراخ هزار تومن بهت مي دهم!.
موشه با خودش فكر مي كنه
- راه به اين كوتاهي، پول به اين زيادي . حتما بايد يه نا امني توي راه باشه.
: اينو يكبار پدر بزرگم برام تعريف كرد و گفت هر جا ديدي يهو زياد تحويلت گرفتتد يا پول زيادي الكي از هوا و زمين ميرسه؛ حسابي حواست روجمع كن. يه جاي كار مي لنگه.
:: ظاهرا كه حسابي براش زحمت كشيده شده است.
در مقابلش يزد هم يه سايت داره كه وقتي بريد نگاه كنيد، گيج مي شويد!. از بس لينك داره به اين و اون.
:: توي قسمت EVENTS رو اگه نگاه كنيد. متوجه مي شويد كه ....
تيم مورد علاقه من منچستر هست. حالا نه اينكه قرمزه، نه. شيوه بازي اونا رو دوست دارم هر چند كه ممكنه تو طول فصل به تيم ته جدولي هم ببازند اما آخرش قهرمان مي شه. يعني يه جورهاي منحني نوساني شديد نداره. ممكن نيست توي يه فصل كاملا همه بازيها شو ببره يا زياد ببازه. هر وقت كه رو نوار شكست مي افتند سريع اعتماد به نفسشون رو دوباره به دست مي آورند. برعكس بارسلون يا بايرن يا حتي رئال. راستش رو بخواهيد اين كله گر بارتز اعصابم رو خرد مي كنه. فرگوسن راست گفته بود اون يه دلقك به معني كامل است. اما نمي دونم چرا هنوز دروازه بان شماره يك هست.
اما براي نگه داشتن اون چيز، كافيه اونو به ديگران ببخشي. اونوقت تا ابد مال توست.
بي خود نيست كه مي گن وبلاگ توطئه جيد استكبار جهاني هست. اينهمه جوون مي شينند بلاگهاي همو ميخونند يا بهم گير مي دند يا به ديگرون. حالا اين وقت گرانيها كه بايد توي آزمايشگاه و كتابخونه صرف بشه !! توي يه عالمه چرت و پرت گم مي شه. تازه شم اگه يه سري جوون بيكار بودند مي گفتيم به جهنم. ولي همه نخبه و كار درست. به جان شما.
تصورش رو بكنيد توي دبيرستان فرزانگان نمي دونم چي چي درس خوندند، الان توي تاپ ترين دانشگاه ايران و بهترين رشته مهندسي تحصيل مي كنند. اما گون را گاوان مي خونند. بدون اينكه به خودشون زحمت بدهند از يه كتابي ، دوستي معني اونو بپرسنند. داد مي زنند. اوا يعني كه چه ؟! اسم غهته؟ تازه عكس منم ديدند كه كله نداشته!!!. اصلا وقت خوندن و يه لحظه تامل ندارند. تهاجم فرهنگي همينه ديگه. لا ريب فيه.
مثل ويروس سريع همه وبلاگها را جو مي گيره . كافيه يه نفر كاري بكنه، يا چيزي بگه، متعاقب اون همه عكس العمل نشون مي دهند. نمونش همين فرم نظر خواهي يا مربع آبي و.. يا همين گفته هاي زهرا خانم در مورد ازدواج. كه الان منو حسابي گرفته.
در مورد زهرا فكر مي كنم يه خورده آسمون ريسمون مي بافه. بعني نتونسته با خودش كنار بياد، دلش مي خواد ازدواج كنه و شايد هم فرد مورد نظرش رو هم انتخاب كرده ولي عقلش اين اجازه رو بهش نمي ده. و حالا اون توي يه پارادوكس گير كرده. همه مون مي دونيم زهرا دختر با احساسي هست ولي بنظر من باهوش ترتر هست و به اين راحتيها خودش رو دست احساسش نمي ده.
از شما چه پنهون هفته پيش دو تا عروسي داشتيم. يكي عروسي پسر خاله و يكي هم مال دوستم. وقتي تو فاميل كسي ازدواج كنه، يهو همه هندشون ياد فيلستون مي كنه. راه به راه وقتي به آدم مي رسند چپ و راست تيكه بار آدم ميكنند.ايشا الله شيريني شما ! آقا مسعود.
يكي از خانمهاي فاميل اومد پيش من و گفت : مسعود تو كي دست بكار مي شي ؟
منهم صورت شدم و گفتم: خانم مگه چند بار بايد ازدواج كرد ؟
جواب داد: اوا خاك عالم كي ازدواج كردي ؟
گفتم : وقتي بدنيا اومدم.
خنديد و گفت : نه مادر ختنه با ازدواج فرق داره.!!
اما از اين چرت و پرتها كه بگذريم معيارهاي من براي ازدواج چهار جيز هست. كه البته اونو از دوستم جواد وام گرفتم.
ديانت - اصالت - نجابت - وجاهت. ترتيب اون از راست به چپ هست. هر چند وقتي يه دختر خوشگل كه مي بينم راست و چپ كه هيچي، ازدواج و اين جيزها هم كمپلت يادم مي ره.
يه چند تا ايده به ذهنم خورده كه بايد جمع و جورش كنم ولي نمي تونم تمركز داشته باشم.
وقتي داشتم براي يه دوستي وبلاگم رو نشون مي دادم اون لحظه اي تامل كرد و پرسيد حالا اين وبلاگ به چه دردي مي خوره؟ خوب من هم لحظه اي تامل كردم و بي ربطترين جواب رو دادم" اين در آينده مشخص ميشه "!
ولي راستش نشستم فكر كردم حالا نوشتن وبلاگ براي من چه فايده اي داره؟ البته از خوندن وبلاگها كه اطلاعات زيادي را به دست آوردم و مي آورم و از همه بچه ها هم بسيار متشكرم ولي..
يادم مياد وقتي ما بچه بوديم يه ايران بود و يه دونه كيهان بچه ها، پدرم وقتي جمعه ها مي رفت روزنامه بگيره يه دونه كيهان بچه ها هم براي من مي گرفت. اولين كارم اين بود كه داستان اونو مي خوندم هميشه هم طرح روي جلد اون مربوط به داستان بود. از جدول اون هم متنفر بودم از لجش شماره بعدي رو كه مي گرفتم مي گذاشتم جلوي رو و جدول رو پر مي كردم.اما اين داستان رو كه براش مي مردم اگه يه نفر ازم مي خواست براش تعريف كنم نمي تونستم.
حالا كه فكرش رو مي كنم نمي دونم چرا؟ ولي هر چي بود از خوندن بيشتر از حرف زدن و نوشتن لذت مي بردم. شايد الان كه اين امكان برام فراهم شده تا بنويسم( هر چند چرت و پرت ) بيشتر براي اين هست كه بخوام خودمو امتحان كنم ببينم توي نوشتن چي هست كه من براي تعريف احساساتم سالها مشكل داشتم. آخه من هنوز به ايده الم نرسيدم. بيشتر چيزها و بيشتر كارها رو امتحان كردم اما هنوز نمي دونم چي مي خوام. براي همين هم در توضيح وبلاگم نوشتم “همه چيزو هيچ چيز.....“
يه امكان ديگه كه بلاگ به من مي ده تقسيم كردن انديشه ام با ديگران هست. ممكنه كسي با نظر من موافق نباشه . پس دست بكار مي شه و براي من يا توي وبلاگش نظر خودشو رو منعكس مي كنه و بالاخره همين گفتمان به ظاهر ساده ؛ برايند چند نوع ديدگاه و منظر مي شه كه مي تونيم تا حدودي به واقعيات نزديكتر بشيم. و اين همان چيزي است كه من طالب اون هستم. تلاش براي رسيدن به افقهاي جديد، هرروز تازه شدن و متعالي شدن.(چي گفتم!)
نمي دونم چرا ايندفعه اينهمه قلمبه سلمبه شد. بهر حال اين بود دلايل من براي نوشتن و وبلاگ داري !! هنوزم دنيا هاي ناشناخته زيادي هست كه مي خوام اونجا برم. ولي تازگيها به خودم قول دادم كه بايد يك كار را تا به انتها برم بعد.
يه سوال : از يه عزيزي نامه اي داشتم مبني بر اينكه دوست نداره كسي وبلاگشو بخونه. ومن از ديروز تا حالا كلافه و سر درگم هستم پس براي چه مي نويسه ؟ براي خودش ؟ خب مي تونه توي دفتر خاطراتش بنويسه. يا شايد هم دوست نداره من بلاگش رو بخونم. اصلا به من چه.
براش آرزوي موفقيت مي كنم واميدوارم يه وقتي اجازه بده تا بلاگشو همراه همه بخونيم.آمين.
لازم به گفتن نيست كه نظر شما هر چي باشه، باشه. مهم لطف شما بمن است.
دوستدار شما: مسعود
اما امروز نمي دونم جي شد كه مثل بچه آدم از طرف درست داشتم پيچ را شل مي كردم. اما پدر كه بنا به سابقه قبلي من مطمئن بود كه دارم اشتباه مي كنم گفت " چپول از اون طرف . حيف اون مدرك مهندسي ..." طوري اين حرفو زد كه خودم هم شك كردم نكنه دارم پيچ رو مي بندم ! براي همين دوباره شروع كردم به سفت كردن پيچ.
نمي دونم چقدر شما به اين معضلات برخورد كرديد. اونا كار ما رو قبول ندارند و مدام از طرف ديگه گله و شكايت مي كنند ما كمك دستشون نيستيم. وقتي هم كه آدم خر ميشه و مي اد يه كاري انجام بده ، اينقده بكن نكن مي كنند كه بايد همونجا آچار رو بزني توي سرت و خودت رو خلاص كني . بري پي كارت ..
-خوش تيپ
-صادق
-خوش قول
-مهربون
-...
نه. من مسعودم.
و همه تلاشم براي بودن و خوب بودن است.
فقط همين.
